Bernardo Carvalho

Gdy miał 5 lat, dostał w prezencie płytę Jardim Jaleco i już nigdy nie był taki sam.

Pewnie mniej więcej wtedy zaczął wspinać się na półkę ojca, żeby czytać wszystkie komiksy, jakie tam znalazł.

W wieku 10 lat potrącił staruszkę, pędząc na swoim żółtym rowerze, i to wspomnienie, wraz z wyrzutami sumienia i poczuciem winy, nigdy go nie opuściło.

Gdy miał 16 lat, w jego życiu pojawiły się Isabel i Madalena, które wprowadziły go w zawiłości życia intelektualnego.

W wieku 17 lat testy psychotechniczne wskazały „92% świeżego powietrza”.

W wieku 19 lat dostał się na kierunek projektowania komunikacji na Faculdade de Belas Artes de Lisboa. W pewnym momencie postanowił odejść (testy psychotechniczne miały rację).

Mniej więcej wtedy ukończył kurs rysunku w Sociedade de Belas Artes.

W wieku 22 lat rozwoził furgonetką paszteciki do kawiarni. Kto go zna, bez trudu odgadnie przyczynę zwolnienia („zgniatanie i kradzież pasztecików”, jak zapisano w aktach). Tak zaczęła się jego kariera rysownika.

W 1999 roku założył Planeta Tangerina.

Od tego czasu zdobył wiele nagród:

BolognaRagazzi Awards (Non-fiction, 2019 / Opera Prima, 2015); Gustav Heinemann Peace Prize (Niemcy, 2017); wyróżnienie honorowe w „Best Book Design From All Over the World” Leipzig Foundation; „najlepsza książka obrazkowa” w Deutscher Jungendliteraturpreis (2017), „najlepiej wydana książka” na CJ Picture Book Festival w Korei; Prémio Nacional de Ilustração 2009 i 2020; „najlepsza książka” Banco del Libro (Wenezuela); nominacja na Listę Honorową IBBY.

Jego książki ukazały się w ponad 25 krajach.

Wszyscy ilustratorzy